W klasyfikacjach, w których występują klasy jakości wód oznaczone cyframi rzymskimi od I do V, klasa I zwykle oznacza najlepszą jakość (wody bardzo dobrej jakości), a kolejne klasy – stopniowo gorszą jakość. W takim sposobie opisu naturalnym przyporządkowaniem "wody nadającej się do picia" jest więc klasa I.
Jednocześnie w realiach praktyki ochrony środowiska i nadzoru sanitarnego trzeba rozróżnić dwa porządki oceny:
- Wody w środowisku (np. rzeki, jeziora) często opisuje się klasami/stemami w ramach monitoringu i oceny stanu wód.
- Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi jest weryfikowana przede wszystkim przez spełnienie wymagań parametrów (mikrobiologicznych i fizykochemicznych), a nie przez proste przypisanie do klasy I–V.
Dlatego odpowiedź "I" jest poprawna w logice klasyfikacji, gdzie klasa I oznacza najwyższą jakość, ale samo pytanie jest problematyczne dydaktycznie, bo nie wskazuje, jaki dokładnie system klasyfikacji ma zastosowanie. Pozostałe propozycje (III, IV, V) reprezentują niższe klasy jakości, kojarzone z pogorszeniem właściwości wody i większymi ograniczeniami w użytkowaniu – trudno je pogodzić z intuicyjnym znaczeniem sformułowania "nadająca się do picia" w skali, w której I jest najlepsza.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się skala klas I–V bez dodatkowych objaśnień, zwykle sprawdza ona znajomość konwencji (I = najlepsza), a nie szczegółowe wymagania parametryczne. Gdy zadanie dotyczy wody wodociągowej, częściej spotkasz opis w kategoriach przekroczeń parametrów, a nie klas I–V.
