W terenie zurbanizowanym odwodnienie chodników realizuje się najczęściej przez ukształtowanie spadków i skierowanie spływu do elementu zbierającego wodę wzdłuż krawędzi nawierzchni. Takim elementem jest ściek przykrawężnikowy, który przejmuje wodę z powierzchni chodnika (i często także z przyległej części jezdni) oraz prowadzi ją do wpustów ulicznych lub innych punktów włączenia do sieci odwodnienia.
Odpowiedź "ściek przykrawężnikowy" jest trafna, bo dotyczy odprowadzenia wód opadowych z utwardzonej nawierzchni w mieście, gdzie stosuje się rozwiązania liniowe przy krawężniku i ogranicza się otwarte rowy ze względów bezpieczeństwa i dostępności przestrzeni.
Pozostałe propozycje nie pasują do tego zastosowania:
- "warstwa filtracyjna" kojarzy się z warstwą w konstrukcji nawierzchni lub rozwiązaniem infiltracyjnym; sama w sobie nie jest urządzeniem, które zbiera spływ powierzchniowy i go odprowadza wzdłuż chodnika.
- "zbiornik retencyjny" służy głównie do magazynowania wody (retencja) i ewentualnego jej kontrolowanego odpływu; to inny etap gospodarowania wodami opadowymi niż bezpośrednie odprowadzenie z chodnika.
- "rów stokowy" jest typowy dla terenów o wyraźnych spadkach i skarp, gdzie przechwytuje spływ ze zbocza; w terenie miejskim przy chodnikach standardowo stosuje się inne rozwiązania niż rów otwarty.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "chodnik" i "teren zurbanizowany", najpierw myśl o odwodnieniu liniowym przy krawędzi (krawężnik–ściek–wpust), a dopiero później o retencji, filtracji czy rowach.
