Kationy I grupy analitycznej (Ag+, Hg22+, Pb2+) rozpoznaje się m.in. po tym, że w środowisku kwaśnym tworzą trudno rozpuszczalne chlorki. Następnie stosuje się odczynniki różnicujące (np. NH3, NaOH), obserwując barwę osadu, zmiany w czasie oraz rozpuszczalność.
Odpowiedź "D" jest poprawna, ponieważ opis wiersza z amoniakiem zawiera kilka sprzeczności z typowymi efektami reakcji:
- [Ag(NH3)2]+ to kompleks srebra(I), który jest zasadniczo bezbarwny. Brunatne zabarwienie kojarzy się raczej z przejściowym powstawaniem tlenku srebra Ag2O w środowisku zasadowym, ale po kompleksowaniu roztwór nie powinien być opisywany jako "brunatny jon kompleksowy".
- Hg22+ + NH3: dla rtęci(I) typowa jest reakcja prowadząca do czernienia (powstaje m.in. metaliczna rtęć Hg(0) i produkty amidowe/zasadowe), a nie stabilny "biały osad" jako efekt końcowy. Białe osady po dodaniu amoniaku częściej kojarzą się z innymi układami (np. rtęć(II)), co jest klasyczną pułapką.
- Pb(OH)2 jest biały. Żółte osady ołowiu(II) są charakterystyczne dla innych anionów (np. jodków lub chromianów), dlatego opis "żółty osad Pb(OH)2" jest niezgodny z podstawową obserwacją laboratoryjną.
Pozostałe wiersze tabeli (A–C) są spójne z klasyczną analizą jakościową: AgCl jest biały i rozpuszcza się w NH3, PbCl2 lepiej rozpuszcza się w gorącej wodzie, a dla Ag+ w środowisku zasadowym pojawia się brunatny Ag2O. W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać, że barwa kompleksu i barwa osadu to nie to samo, a rtęć(I) i rtęć(II) dają odmienne efekty z amoniakiem.
