Organ administracji publicznej jest podmiotem wyposażonym w kompetencje przyznane przez prawo. Oznacza to, że może podejmować tylko takie działania, do których ma podstawę prawną i które mieszczą się w zakresie jego właściwości. Stąd prawdziwe są stwierdzenia, że organ:
- działa w zakresie kompetencji przyznanej przez prawo,
- działa na podstawie i w granicach prawa (zasada legalizmu),
- działa w interesie publicznym (z uwzględnieniem także słusznego interesu obywateli).
Kluczową cechą administracji jest jej władczy charakter. Organ może jednostronnie kształtować sytuację prawną strony (np. poprzez decyzję administracyjną), a następnie doprowadzić do wykonania obowiązku. Właśnie dlatego nieprawdziwe jest zdanie: "Organ administracji publicznej nie stosuje środków przymusu."
W egzekucji administracyjnej przewidziane są środki przymusu, takie jak m.in. grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, egzekucja należności pieniężnych czy przymus bezpośredni – stosowane w ramach procedur i granic wyznaczonych prawem. To obala częsty mit, że urząd może jedynie "prosić" o wykonanie obowiązku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne jako wskazanie cechy "niedotyczącej" organu? Ponieważ wszystkie one opisują fundamenty działania administracji: legalność, kompetencyjność i orientację na interes publiczny. Mylenie tych zasad z brakiem przymusu prowadzi do nieporozumień, zwłaszcza przy rozróżnianiu egzekucji administracyjnej i sądowej.
