Opis w pytaniu wskazuje na grupę roślin, która jednocześnie:
- pozostawia w glebie resztki pożniwne bogate w azot,
- może być paszą o wysokiej wartości biologicznej dzięki białku i aminokwasom egzogennym.
Te cechy są typowe dla roślin pastewnych motylkowych (bobowatych). W praktyce rolniczej wiele gatunków z tej grupy (np. koniczyny, lucerna, wyka, bobik) współżyje z bakteriami brodawkowymi, co umożliwia biologiczne wiązanie azotu. Dzięki temu część azotu trafia do plonu, a część pozostaje w resztkach pożniwnych (korzenie, ścierń, pozostałości roślin), poprawiając zasobność gleby i działając korzystnie dla roślin następczych w płodozmianie.
Druga część opisu dotyczy wartości paszy. Motylkowe są cenione jako pasze białkowe: mają relatywnie wysoką zawartość białka, a tym samym mogą dostarczać aminokwasów egzogennych (takich, których organizm zwierzęcia nie wytwarza w wystarczającej ilości). To podnosi "wartość biologiczną" paszy, czyli jej przydatność żywieniową wynikającą z jakości białka.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Pastewne niemotylkowe – to szeroka grupa obejmująca m.in. trawy. Mogą dawać cenną paszę, ale nie mają typowej cechy wzbogacania gleby w azot poprzez symbiozę brodawkową, więc opis nie pasuje tak dobrze jak do motylkowych.
- Pastewne okopowe – dostarczają głównie energii (np. z węglowodanów), a nie są charakterystyczne jako źródło białka o wysokiej wartości biologicznej ani jako rośliny "azototwórcze" w glebie.
- Pastewne zbożowe – zboża w typowym ujęciu nie należą do roślin wiążących azot, a ich resztki pożniwne nie są kojarzone z podnoszeniem zasobności gleby w azot; ponadto pasza zbożowa jest zwykle bardziej energetyczna niż białkowa.
W kontekście pasieki wiedza o roślinach motylkowych jest praktyczna: wiele z nich jest również roślinami pożytkowymi (pyłko- i/lub nektarodajnymi), więc ich uprawa może wspierać zarówno gospodarkę paszową, jak i bazę pożytkową pszczół.
