W przygotowaniu wykrojów do rozkroju kluczowa jest kolejność działań, bo każdy etap wpływa na następny. Zdekatyzowanie tkaniny wykonuje się na początku, aby ograniczyć późniejszy skurcz i ustabilizować wymiary materiału. Jeśli pominie się ten etap lub wykona go po rozkroju, elementy mogą zmienić wymiary już po uszyciu lub po pierwszym prasowaniu.
Kolejno wykonuje się ułożenie form (szablonów) na tkaninie zgodnie z kierunkiem nitki, wzorem i wymogami oszczędnego układu. Dopiero gdy wiadomo, jak przebiegają linie cięcia, ma sens dodanie naddatków na szwy i podwinięcia (jeżeli formy ich nie zawierają). Naddatki są zapasem technologicznym potrzebnym do prawidłowego zszycia i wykończenia, więc muszą być określone przed cięciem.
Ostatnim krokiem jest krojenie, czyli fizyczne rozdzielenie elementów z tkaniny. Czynności takie jak prasowanie wykrojów mogą występować w praktyce, ale dotyczą raczej dalszych etapów technologicznych (przygotowania do szycia), a nie samego przygotowania wykrojów do rozkroju. Z kolei obrysowanie konturów lub szczegółowe znakowanie może być elementem różnych metod pracy, ale nie zastępuje konieczności wcześniejszego ustalenia naddatków i wykonania rozkroju w poprawnej kolejności.
- Odpowiedź z prasowaniem na końcu miesza etap krojenia z etapami przygotowania do szycia.
- Wariant z krojeniem przed naddatkami jest logicznie błędny, bo po rozkroju nie da się już dodać zapasu materiału.
- Wariant z "obrysowaniem konturów" po krojeniu również jest niespójny z celem przygotowania wykrojów.
Na egzaminie warto szukać odpowiedzi, w której najpierw jest stabilizacja materiału, potem przygotowanie form i zapasów, a dopiero na końcu rozkrój.
