Sprzęgło kłowe służy do przenoszenia momentu obrotowego między wałami, a jednocześnie dzięki wkładce elastycznej może tłumić drgania i kompensować niewielkie niewspółosiowości. W tego typu zadaniach kluczowe jest rozpoznanie części nie po "ogólnym kształcie", lecz po cechach diagnostycznych widocznych na rysunku.
"Piasta sprzęgła" to element, który współpracuje bezpośrednio z wałem. Na rysunkach technicznych najczęściej rozpoznasz ją po otworze/tulei oraz rowku wpustowym (lub rozwiązaniu zaciskowym). To jednoznaczny sygnał, że część jest przeznaczona do osadzenia na wale.
"Kołnierz przykręcany" identyfikuje się po otworach montażowych rozmieszczonych na obwodzie. Otwory te służą do skręcenia kołnierza z elementem napędzanym (np. tarczą, piastą maszyny, adapterem). W sprzęgle kłowym kołnierz ma również kły/występy współpracujące z wkładką.
"Wkładka elastyczna" to zwykle czerwony (lub inaczej wyróżniony) element o kształcie gwiazdy/wieńca, umieszczony pomiędzy kłami dwóch połówek sprzęgła. To ona przenosi moment przez sprężyste odkształcenie oraz chroni układ przed udarami; jej zużycie lub zniszczenie bywa celowym "bezpiecznikiem" układu.
Dlatego poprawne przyporządkowanie musi łączyć: rowek wpustowy → piasta, otwory śrubowe → kołnierz, gwiaździsty element między kłami → wkładka. Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ typowo polegają na zamianie piasty z kołnierzem (ignorowanie rowka wpustowego albo otworów) lub na myleniu wkładki z pierścieniami osadczymi/podkładką, które pełnią funkcje ustalające i zabezpieczające, a nie zasadnicze przeniesienie momentu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw znajdź element "do wału" (rowek wpustowy), potem element "do śrub" (otwory), a dopiero na końcu element "sprężysty" (wkładka). Ta kolejność znacząco zmniejsza ryzyko pomyłki.
