Użebrowana obudowa z żeliwa jest typowym przykładem części, dla której najbardziej właściwą metodą wytworzenia kształtu jest odlewanie. Odlewanie umożliwia otrzymanie w jednym cyklu elementów o skomplikowanej geometrii: żeber usztywniających, zróżnicowanej grubości ścianek, przetłoczeń oraz przestrzeni wewnętrznych (z użyciem rdzeni). W praktyce korpusy, obudowy i łoża maszyn z żeliwa są często projektowane właśnie "pod odlew", bo technologia odlewnicza dobrze współgra z tym materiałem.
Odpowiedź "Odlewanie." jest więc poprawna, ponieważ łączy trzy kluczowe przesłanki: materiał (żeliwo), kształt (użebrowanie) oraz funkcję obudowy (zwykle element masywny, konstrukcyjny).
Pozostałe propozycje wskazują procesy obróbki plastycznej, które w tym przypadku są nietrafne:
- "Tłoczenie." jest stosowane głównie do elementów z blach, zwykle cienkościennych. Użebrowanie w tłoczeniu dotyczy przetłoczeń w blasze, a nie masywnych żeber obudowy.
- "Kucie." wymaga materiału o dobrej plastyczności. Żeliwo ma ograniczoną zdolność do odkształceń plastycznych i jest kruche, więc nie jest typowym materiałem do kucia obudów.
- "Walcowanie." służy do wytwarzania wyrobów o stałym przekroju (np. pręty, blachy, kształtowniki), a nie złożonych korpusów z żebrami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się żeliwo oraz korpus/obudowa o użebrowaniu, najczęściej chodzi o rozpoznanie technologii odlewniczej jako metody wykonania zasadniczego kształtu.
