Parcie wiatru to oddziaływanie, w którym strumień powietrza napiera na powierzchnię dachu i elementy konstrukcji. Na schematach obciążeń przedstawia się je najczęściej jako obciążenie rozłożone (wiele strzałek), a nie pojedynczą siłę skupioną, ponieważ wiatr działa na pewien obszar połaci.
W zadaniach typu "wskaż schemat" trzeba zwrócić uwagę na trzy rzeczy:
- Kierunek i zwrot strzałek – dla parcia strzałki powinny wskazywać działanie wiatru na połać od strony nawietrznej. Schemat ze strzałkami "od połaci na zewnątrz" zwykle odpowiada ssaniu, a nie parciu.
- Miejsce przyłożenia – obciążenie powinno być pokazane na tej części dachu/więźby, która jest wystawiona na napór wiatru (połać nawietrzna), a nie na dowolnym elemencie konstrukcji.
- Sposób modelowania – poprawny rysunek zachowuje sens fizyczny: wiatr obciąża powierzchnię, a więźba przenosi to oddziaływanie na podpory. Schematy, które pomijają powierzchniowy charakter działania (np. pojedyncza strzałka bez uzasadnienia), są typowo mylące.
Typowe błędne wybory wynikają z mylenia parcia z ssaniem (odwrócone strzałki), z przenoszenia obciążenia na niewłaściwą stronę dachu lub z niepoprawnego rzutowania obciążenia (np. pokazania parcia jako działania w osi, która nie odpowiada rzeczywistemu kierunkowi oddziaływania na połać).
Przygotowując się do egzaminu, warto ćwiczyć rozpoznawanie schematów obciążeń: wiatr (parcie i ssanie), śnieg oraz ciężar własny. Najskuteczniejsze jest sprawdzanie każdego rysunku pytaniem kontrolnym: czy strzałki pokazują rzeczywisty napór wiatru na połać i czy obciążenie jest rozłożone na powierzchni?
