Erozja wietrzna polega na wywiewaniu i przemieszczaniu cząstek gleby przez wiatr, szczególnie na glebach lekkich, przesuszonych i na terenach o małej osłonie roślinnej. Skuteczne działania przeciwerozyjne muszą więc ograniczać energię wiatru przy gruncie oraz tworzyć przeszkody dla transportu cząstek.
Odpowiedź "Zakładanie śródpolnych pasów zadrzewień" jest właściwa, ponieważ takie pasy pełnią funkcję wiatrochronów: zmniejszają prędkość wiatru, ograniczają unoszenie pyłów i drobnych frakcji, a także sprzyjają zatrzymaniu śniegu i wilgoci. Jest to klasyczna metoda ochrony krajobrazu rolniczego przed deflacją.
Pozostałe propozycje nie pasują do erozji wietrznej:
- "Ubijanie gleby przez ciężkie maszyny" nie jest metodą przeciwerozyjną. Ugniatanie zwykle pogarsza strukturę gleby, zmniejsza porowatość i infiltrację, co może nasilać problemy wodne oraz utrudniać wzrost roślin, a więc pośrednio także sprzyjać degradacji.
- "Zadarnienie dróg spływu wód opadowych" jest typowym działaniem przeciw erozji wodnej (stabilizacja miejsc koncentracji spływu), a nie przeciw wywiewaniu przez wiatr.
- "Siew i sadzenie roślin wzdłuż stoku" również częściej łączy się z ograniczaniem spływu powierzchniowego i erozji wodnej na stokach (np. układ uprawy w poprzek spadku, pasy roślinne), a nie z redukcją prędkości wiatru na otwartej przestrzeni.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "wietrzna", szukaj rozwiązań typu wiatrochrony, okrywa roślinna, mulcz i pasy osłonowe; gdy pojawia się "spływ" lub "stok", często chodzi o erozję wodną.
