W politurowaniu kluczowe jest zachowanie kolejności technologicznej, bo każdy etap przygotowuje warunki dla następnego. Poprawna sekwencja to: gruntowanie → politurowanie właściwe → politurowanie ostateczne.
Gruntowanie wykonuje się jako pierwsze, ponieważ jego zadaniem jest przygotowanie podłoża do dalszego wykańczania: ograniczenie nadmiernej chłonności drewna, ujednolicenie pracy podłoża i stworzenie warunków do równomiernego odkładania się kolejnych warstw. Pominięcie tego etapu lub przesunięcie go na koniec jest nielogiczne technologicznie: "grunt" ma działać na podłoże, a nie na gotową, finalizowaną już warstwę.
Politurowanie właściwe jest etapem zasadniczym, w którym buduje się powłokę (warstwowo, z kontrolą równomierności). To tutaj powstaje "rdzeń" wykończenia, który później można dopracować i domknąć.
Politurowanie ostateczne wykonuje się na końcu, bo ma charakter finalizujący: wyrównuje efekt, porządkuje połysk i stanowi końcowe wykończenie po zbudowaniu warstw w etapie właściwym. Umieszczenie tego etapu przed "właściwym" politurowaniem prowadziłoby do odwrócenia sensu procesu (finalizacja przed wykonaniem).
Dlatego odpowiedzi, w których proces zaczyna się od "politurowania właściwego" albo w których "gruntowanie" występuje na końcu, są błędne: mieszają funkcje etapów i łamią zasadę, że najpierw przygotowuje się podłoże, potem buduje powłokę, a na końcu wykonuje wykończenie finalne.
