Składka na Fundusz Pracy jest co do zasady opłacana za ubezpieczonych podlegających ubezpieczeniom emerytalno-rentowym, ale przepisy przewidują zwolnienia. Jednym z najczęściej sprawdzanych w zadaniach kadrowo-płacowych jest zwolnienie ze względu na wiek.
Kryterium wieku polega na tym, że składki na FP opłaca się za osoby, które nie osiągnęły wieku co najmniej 55 lat (kobiety) oraz 60 lat (mężczyźni). W praktyce oznacza to, że po przekroczeniu tych progów płatnik nie nalicza i nie wykazuje FP za daną osobę. To zwolnienie ma charakter bezwarunkowy w tym sensie, że nie zależy od poziomu wynagrodzenia ani od wymiaru etatu.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Pracownica (wiek 58 lat) zatrudniona na 3/4 etatu z wynagrodzeniem 3 600,00 zł." Kluczowa przesłanka to wiek (58 lat), który przekracza próg 55 lat dla kobiet.
Pozostałe propozycje są błędne z następujących powodów:
- "Pracownik (wiek 27 lat) zatrudniony na pełny etat z wynagrodzeniem minimalnym." – wiek nie daje zwolnienia (to mężczyzna znacznie poniżej 60 lat). W zależności od szczegółowych warunków mogą istnieć inne zwolnienia (np. związane z określonymi programami), ale sama informacja o wynagrodzeniu minimalnym nie oznacza automatycznie zwolnienia w tym wariancie pytania.
- "Pracownik (wiek 45 lat) zatrudniony na 1/2 etatu z wynagrodzeniem 3 200,00 zł." – nie spełnia kryterium wieku; sam wymiar etatu nie zwalnia z FP.
- "Przedsiębiorca (wiek 34 lata) … od podstawy wymiaru 3 155,40 zł." – przedsiębiorcy również mogą korzystać ze zwolnienia wiekowego, ale dopiero po osiągnięciu odpowiedniego progu (55/60). W wieku 34 lat zwolnienie wiekowe nie przysługuje.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się osoba 55+ (kobieta) lub 60+ (mężczyzna), a pytanie dotyczy zwolnienia z FP, to zwykle jest to najważniejsza informacja. Nie daj się "odciągnąć" przez dane o etacie czy kwocie wynagrodzenia, jeśli pytanie nie wskazuje innego szczególnego zwolnienia.
