Krople do oczu przygotowywane w recepturze aptecznej powinny mieć zbliżone ciśnienie osmotyczne do płynu łzowego, czyli być izotoniczne. Dzięki temu po zakropleniu nie dochodzi do silnego dyskomfortu (pieczenia, kłucia, nadmiernego łzawienia), a ryzyko podrażnienia powierzchni oka jest mniejsze.
W praktyce roztwory substancji leczniczych w kroplach okulistycznych często są hipotoniczne (bo dawki substancji są małe), dlatego do składu wprowadza się środki izotonizujące. Do podstawowych, klasycznie stosowanych w recepturze należą m.in. roztwór chlorku sodu, roztwór azotanu potasu, roztwór kwasu borowego oraz roztwór glukozy. Z tego powodu prawidłowa odpowiedź to grupa: roztwór azotanu potasu, kwasu borowego i glukozy – wszystkie te składniki są uznawane za środki izotonizujące w preparatach okulistycznych.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z powodów merytorycznych:
- Roztwór chlorku sodu, azotanu srebra, glukozy – zawiera azotan srebra, który jest substancją leczniczą/antyseptyczną, a nie klasycznym "roztworem izotonizującym" jako takim; dodatkowo obecność związków srebra wiąże się z ryzykiem niezgodności z niektórymi anionami.
- Roztwór kwasu borowego, chlorku potasu, gliceryny – kwas borowy bywa wykorzystywany również jako bufor, ale w tej grupie pojawiają się składniki, które nie stanowią typowego zestawu podstawowych roztworów izotonizujących dla kropli ocznych w ujęciu recepturowym.
- Roztwór azotanu potasu, kwasu ortofosforowego, chlorku potasu – kwas ortofosforowy pełni przede wszystkim rolę związaną z regulacją pH (składnik układów buforowych), a nie jest wskazywany jako podstawowy środek izotonizujący do kropli ocznych.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj "klasyczną czwórkę" środków izotonizujących w recepturze okulistycznej (NaCl, KNO3, kwas borowy, glukoza) i zwracaj uwagę, czy w odpowiedzi nie pojawiają się substancje pełniące inną funkcję (np. regulator pH lub substancja czynna), bo to częsty haczyk.
