Stwierdzenie "Osoby niepełnosprawne często borykają się z niską samooceną" opisuje możliwy problem psychospołeczny, który u części osób może pojawiać się w związku z doświadczeniem ograniczeń, barier środowiskowych, stygmatyzacji lub utrudnionego dostępu do ról społecznych (np. edukacji, pracy, relacji). Niska samoocena nie jest cechą "wrodzoną" ani obowiązkową, ale jest realnym ryzykiem, na które asystent powinien być wyczulony.
Stwierdzenie "Osoby niepełnosprawne zawsze są zależne od innych" jest nieprawdziwe, ponieważ poziom samodzielności zależy od rodzaju i stopnia niepełnosprawności, dostępnych usprawnień, technologii wspomagających oraz wsparcia środowiska. Wiele osób funkcjonuje samodzielnie, a rolą wsparcia jest zwiększanie autonomii, a nie utrwalanie zależności.
Stwierdzenie "Osoby niepełnosprawne nie mogą pracować" jest nieprawdziwe. Możliwość pracy zależy od dopasowania stanowiska, dostępności, stanu zdrowia oraz organizacji pracy. Część osób pracuje na otwartym rynku, część w innych formach zatrudnienia lub w elastycznych warunkach. Uogólnienie "nie mogą" wzmacnia krzywdzący stereotyp.
Stwierdzenie "Osoby niepełnosprawne nie mają problemów osobistych" jest nieprawdziwe, bo problemy osobiste mogą dotyczyć każdego człowieka, niezależnie od sprawności. W praktyce mogą pojawiać się zarówno typowe trudności życiowe, jak i te związane z barierami (np. izolacja, przeciążenie opieką, trudności w komunikacji).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się słowa typu "zawsze", "nigdy", "nie mogą", zwykle oznaczają one nadmierne uogólnienie. W obszarze wsparcia osób z niepełnosprawnościami poprawne są sformułowania uwzględniające zróżnicowanie i kontekst.
