Wskaźnik poziomu zadłużenia kapitałowego (często określany jako debt-to-equity ratio) jest jednym z podstawowych narzędzi analizy finansowej. Jego sens polega na zmierzeniu, w jakim stopniu działalność jest finansowana kapitałem obcym (czyli zobowiązaniami), a w jakim kapitałem własnym.
Dlatego poprawna relacja to: kapitał obcy / kapitał własny (często mnożona przez 100%, aby uzyskać wynik procentowy). Im wyższa wartość wskaźnika, tym większe "obciążenie" finansowaniem zewnętrznym w porównaniu do środków właścicieli, co zwykle oznacza większą dźwignię finansową i potencjalnie wyższe ryzyko.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Relacja "sprzedaż netto do przeciętnego stanu zapasów" to typowy wzór na rotację zapasów. Mierzy sprawność gospodarowania zapasami, a nie zadłużenie.
- Relacja "sprzedaż netto do przeciętnego stanu należności" odpowiada rotacji należności. Dotyczy szybkości spływu należności, nie struktury finansowania.
- Relacja "kapitału własnego do majątku trwałego" bywa używana w ocenie pokrycia majątku trwałego kapitałem własnym, a więc stabilności finansowania aktywów trwałych. To nie jest definicja wskaźnika zadłużenia kapitałowego.
W praktyce wskaźnik zadłużenia kapitałowego jest wykorzystywany m.in. przy ocenie zdolności kredytowej (banki), analizie ryzyka (inwestorzy) i planowaniu struktury kapitału (zarząd). Ważne jest też odróżnianie go od innych wskaźników zadłużenia, np. relacji kapitału obcego do aktywów ogółem.