Klasyfikacja ruchów w ergonomii stomatologicznej opisuje, jak duży zakres pracy wykonuje kończyna górna podczas czynności klinicznych. Im większy "zasięg" ruchu, tym większe obciążenie mięśni i większe ryzyko zmęczenia w pracy długotrwałej.
Za ergonomiczne uznaje się takie zorganizowanie stanowiska i techniki podawania narzędzi, aby większość czynności ograniczała się do małych, precyzyjnych ruchów:
- klasa I – głównie palce,
- klasa II – palce i nadgarstek,
- klasa III – palce, nadgarstek i łokieć.
Ruchy klasy IV (całe ramię) oraz klasy V (ramię z udziałem tułowia) są traktowane jako nieergonomiczne, bo wymagają sięgania, odrywania łokci od podparcia, skręcania tułowia lub wychylania się. W pracy z asystą (praca czteroręczna) dąży się do tego, by instrumenty były w zasięgu rąk i były przekazywane w strefie transferowej, co pozwala utrzymać ruchy w klasach I–III.
Dlatego w pytaniu granicą "najwyżej" jest klasa III: to ostatnia klasa, która nadal mieści się w ergonomicznej pracy. Odpowiedzi "I" i "II" opisują jeszcze mniejszy zakres ruchów, ale nie są właściwe jako górna granica, bo celem nie jest wyłącznie I lub II, lecz dopuszczenie ergonomicznego maksimum. Odpowiedzi "IV" i "II"/"I" mylą pojęcie limitu: klasa IV oznacza już sięganie całym ramieniem, a więc przekroczenie ergonomicznego zakresu pracy.
