Barwa, którą widzimy na powierzchni lakieru, wynika z tego, jakie długości fali światła widzialnego docierają do naszego oka po odbiciu (często rozproszonym) od powłoki.
Biały oznacza, że powierzchnia ma relatywnie wysoką i dość wyrównaną reflektancję w całym zakresie widzialnym. Innymi słowy: gdy pada na nią światło "białe" (zawierające wiele długości fali), to po odbiciu nadal mamy mieszaninę prawie wszystkich składowych, więc oko interpretuje to jako biel.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Czarny: czarne powłoki mają niską reflektancję w szerokim zakresie widma, czyli pochłaniają większość światła. To przeciwieństwo odbijania "wszystkich fal".
- Czerwony: czerwony lakier zwykle odbija silniej zakres odpowiadający czerwieni, a bardziej pochłania zieleń i niebieski. Odbicie jest więc selektywne, nie pełnospektralne.
- Niebieski: analogicznie, niebieski lakier odbija przede wszystkim składową niebieską, a inne części widma tłumi. To także selektywne odbicie.
W praktyce lakierniczej warto pamiętać, że na odbiór barwy wpływają też: rodzaj oświetlenia (temperatura barwowa, CRI), połysk i mikrotekstura (udział odbicia kierunkowego i rozproszonego) oraz warstwa bezbarwna. Jednak podstawowa zasada pozostaje taka sama: biel odpowiada odbiciu szerokiego widma, a barwy nasycone – odbiciu tylko części widma.
