Wybieranie sygnałami wieloczęstotliwościowymi (DTMF) polega na tym, że naciśnięcie klawisza nie wysyła "jednego tonu", tylko dwa tony jednocześnie. Jest to celowe: para częstotliwości jest łatwiejsza do wiarygodnego wykrywania w torze telefonicznym i ogranicza ryzyko pomyłek w obecności zakłóceń.
Kluczowa zasada to podział częstotliwości na dwie grupy:
- grupa niższych częstotliwości (tzw. rzędy),
- grupa wyższych częstotliwości (tzw. kolumny).
Każdy sygnał DTMF wybiera dokładnie jedną częstotliwość z grupy niższej i jedną z grupy wyższej. Dlatego poprawny opis mówi o "ośmiu" częstotliwościach łącznie oraz o tym, że jeden ton pochodzi z grupy niższej, a drugi z wyższej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Wariant z "obu o zbliżonych częstotliwościach" jest niezgodny z ideą DTMF: częstotliwości nie są dobierane jako "zbliżone", tylko jako pochodzące z dwóch rozdzielonych grup (niskiej i wysokiej), co ułatwia ich rozróżnienie.
- Wariant z "czterech" zaniża liczbę częstotliwości: w klasycznym DTMF zestaw jest większy, bo obejmuje osobno grupę niską i wysoką.
- Wariant z "szesnastu, jednego z grupy niższych, a drugiego z grupy wyższych" miesza poprawną zasadę doboru (niska+wysoka) z błędną liczbą częstotliwości.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj schemat "4 niskie + 4 wysokie = 8 częstotliwości" oraz "zawsze para: jedna niska i jedna wysoka". To pozwala szybko odrzucić odpowiedzi mówiące o "zbliżonych częstotliwościach" albo o innej liczbie niż 8.