W analizie chemicznej dobór metody zależy od tego, jaki sygnał pomiarowy jest podstawą oznaczenia. Jeżeli treść pytania wskazuje, że stężenie substancji w roztworze ma być wyznaczone poprzez jej odważenie, to właściwym kierunkiem jest metoda, w której wynik ilościowy wynika z pomiaru masy. Taką metodą jest gravimetria (analiza grawimetryczna).
W gravimetrii analit (albo związek zawierający analit) jest doprowadzany do postaci, którą można wiarygodnie zważyć, często jako osad o znanym składzie. W praktyce laboratoryjnej typowe etapy to: wytworzenie formy ważonej (np. osadu), oddzielenie jej od roztworu, doprowadzenie do stałej masy (suszenie lub prażenie) i ważenie. Z masy wyznacza się ilość substancji, a następnie stężenie, uwzględniając objętość lub masę próbki.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do kryterium "odważenia"?
- "Spektroskopia UV-Vis" opiera się na pomiarze absorpcji promieniowania przez roztwór. Wynik stężenia uzyskuje się przez zależność sygnału optycznego od stężenia (zwykle krzywa kalibracyjna), a nie przez ważenie substancji.
- "Chromatografia gazowa" rozdziela składniki mieszaniny, a ilość oznacza na podstawie sygnału detektora (np. pola piku). Jest to metoda instrumentalna, w której ważenie może dotyczyć co najwyżej przygotowania wzorców, ale nie stanowi zasady pomiaru.
- "Spektroskopia mas" identyfikuje i/lub oznacza związki, wykorzystując stosunek masy do ładunku jonów oraz intensywność sygnału. Ilościowość wynika z odpowiedzi aparatu i kalibracji, nie z bezpośredniego odważenia analitu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się słowa kluczowe typu ważenie, odważenie, masa, to zwykle chodzi o metody klasyczne oparte na masie (gravimetria). Gdy mowa o absorbancji, widmie, pikach lub jonach, częściej chodzi o metody instrumentalne (UV-Vis, chromatografia, MS).
