Pastwisko jest użytkowane przez wypas, więc rośliny muszą dobrze znosić przygryzanie i udeptywanie. Z tego powodu w mieszankach pastwiskowych oczekuje się dominacji traw niskich, które tworzą zwartą, szybko regenerującą się darń (niski węzeł krzewienia, dobre odrastanie po niskim spasaniu). Przykładowo życica trwała jest klasycznym składnikiem mieszanek pastwiskowych właśnie ze względu na te cechy.
Poprawna jest odpowiedź: "55% trawy niskie, 35% trawy wysokie, 10% motylkowe", ponieważ jedynie ta mieszanka ma wyraźną przewagę traw niskich (ponad połowę składu), czyli spełnia kluczowe kryterium użytkowania pastwiskowego.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo mają dominację traw wysokich (np. 55–60% traw wysokich) lub zbyt mały udział traw niskich. Trawy wysokie dają dużą masę do zbioru, ale gorzej znoszą intensywny wypas, dlatego takie układy składu są typowe raczej dla łąk kośnych (użytkowanie przez koszenie).
Warto też zauważyć, że dodatek roślin motylkowych (np. koniczyny) jest korzystny w runi: poprawia wartość paszową, a w kontekście pszczelarstwa stanowi dodatkowy pożytek pszczeli (nektar i pyłek). Jednak o tym, czy to pastwisko czy łąka, decyduje przede wszystkim proporcja traw niskich do wysokich.
