Opis procedury jednoznacznie wskazuje na miareczkowanie kwas–zasada (alkacymetrię). W metodach alkacymetrycznych mianowany roztwór kwasu lub zasady reaguje stechiometrycznie z oznaczanym składnikiem, a punkt końcowy wyznacza się najczęściej za pomocą wskaźnika (lub aparaturowo).
W metodzie Wardera analizuje się mieszaninę NaOH i Na2CO3, prowadząc miareczkowanie etapowe przy użyciu dwóch wskaźników:
- fenoloftaleina – pozwala uchwycić pierwszy etap zobojętniania związany z silniejszą zasadowością układu,
- oranż metylowy – umożliwia wyznaczenie kolejnego punktu końcowego po dalszym zakwaszaniu.
To, że w opisie występują dwa wskaźniki, jest bardzo charakterystyczne dla miareczkowań kwas–zasada mieszanin, w których kolejne reakcje/protonowania zachodzą w różnych zakresach pH. Dlatego odpowiedź "Miareczkowanie alkacymetryczne" jest poprawna.
Pozostałe propozycje nie pasują do użytych wskaźników i natury reakcji:
- "Miareczkowanie manganometryczne" to miareczkowanie redoks (utlenianie–redukcja), w którym kluczowy jest utleniacz/reduktor, a nie wskaźniki pH typowe dla kwasów i zasad.
- "Miareczkowanie argentometryczne" opiera się na reakcjach strąceniowych z jonami srebra (oznaczanie np. halogenków). Tutaj nie ma oznaczania opartego o wytrącanie soli srebra.
- "Miareczkowanie kompleksometryczne" wykorzystuje tworzenie kompleksów (najczęściej z EDTA) do oznaczania jonów metali. W opisie nie występują jony metali oznaczane kompleksonem ani wskaźniki metalochromowe.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się wskaźniki takie jak fenoloftaleina czy oranż metylowy, w pierwszej kolejności rozważ alkacymetrię. Gdy pojawiają się słowa o utlenianiu/redukcji lub barwa permanganianu – myśl o manganometrii; gdy o Ag+ i osadach – o argentometrii; a gdy o EDTA i jonach metali – o kompleksometrii.
