Badanie organoleptyczne polega na ocenie materiału zmysłami (wzrok i dotyk), m.in. pod kątem gładkości, połysku i chwytu (wrażenia sztywności/miękkości, "śliskości" itp.). Opis: "sztywna, gładka i błyszcząca" najlepiej koresponduje z tkaninami jedwabnymi, które słyną z bardzo gładkiej powierzchni oraz charakterystycznego, szlachetnego połysku.
Odpowiedź "Jedwab" jest trafna, ponieważ jedwab (zwłaszcza w splotach dających połysk, jak warianty o powierzchni satynowej) może być jednocześnie gładki i błyszczący. W zależności od grubości przędzy, splotu i wykończenia tkanina może też sprawiać wrażenie bardziej sztywnej, co bywa pożądane np. w elementach wymagających "trzymania formy".
Pozostałe propozycje są mniej zgodne z podanym zestawem cech:
- "Poliester" bywa gładki i błyszczący, ale sama informacja o sztywności, gładkości i połysku nie wskazuje jednoznacznie na włókno syntetyczne; w kontekście klasycznych skojarzeń to raczej jedwab jest typowym materiałem o takim "eleganckim" połysku.
- "Bawełna" w typowym wydaniu ma bardziej matowy wygląd i wyczuwalną fakturę; może być gładka po wykończeniu, ale wyraźny połysk nie jest jej cechą charakterystyczną bez specjalnych zabiegów.
- "Wełna" zazwyczaj jest mniej gładka (często wyczuwalna włosistość) i częściej ma wygląd matowy lub z delikatnym, innym rodzajem połysku; "sztywna, gładka i błyszcząca" to nietypowy opis dla standardowej tkaniny wełnianej.
Wskazówka egzaminacyjna: przy organoleptyce warto łączyć co najmniej dwie cechy (np. połysk + gładkość), a nie opierać się na jednym wrażeniu. Jeśli w zadaniach pojawiają się materiały chemiczne, zwracaj uwagę, czy opis podkreśla "metaliczny/techniczny" połysk (częstszy w syntetykach) czy "szlachetny" połysk (częściej kojarzony z jedwabiem).
