W fotografii portretowej (także studyjnej) "niewyraźne tło" oznacza zwykle małą głębię ostrości: ostre są oczy i twarz, a elementy za modelem przechodzą w nieostrość. Najważniejszym ustawieniem aparatu wpływającym na głębię ostrości jest przysłona, czyli wartość f.
Dlaczego "ISO 1600, przysłona f/1.4, czas 1/30 s" jest najbardziej odpowiednie?
Przysłona f/1.4 to bardzo duży otwór względny obiektywu. Taki wybór minimalizuje głębię ostrości i maksymalizuje potencjał rozmycia tła (bokeh). ISO i czas naświetlania wpływają głównie na jasność i ryzyko poruszenia, a nie na samą głębię ostrości (pomijając wtórne efekty, np. konieczność zmiany odległości czy ogniskowej).
Dlaczego pozostałe ustawienia są gorsze?
- "ISO 100, przysłona f/16, czas 1/125 s" — przysłona f/16 jest mocno domknięta, więc zwiększa głębię ostrości. W portrecie tło będzie wyraźniejsze, co działa odwrotnie do celu.
- "ISO 800, przysłona f/2.8, czas 1/60 s" — f/2.8 również może dać rozmycie tła, ale zwykle mniejsze niż f/1.4. Jeśli pytanie wymaga wskazania ustawienia "najbardziej odpowiedniego", to bardziej otwarta przysłona będzie lepszym wyborem.
- "ISO 200, przysłona f/22, czas 1/500 s" — f/22 to bardzo mały otwór przysłony, co daje bardzo dużą głębię ostrości (często pożądaną w krajobrazie), a więc tło będzie relatywnie ostre. Dodatkowo bardzo domknięta przysłona może wprowadzać dyfrakcję, pogarszając ostrość szczegółów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy rozmycia tła, w pierwszej kolejności porównuj wartości f. Najmniejsza liczba f oznacza najbardziej otwartą przysłonę i zwykle najmniejszą głębię ostrości. Dopiero potem oceniaj, czy czas nie jest zbyt długi (ryzyko poruszenia) i czy ISO nie jest przesadnie wysokie względem warunków oświetlenia.
