W zabawach umuzykalniających z użyciem instrumentów perkusyjnych (np. bębenków, tamburynów, marakasów) dziecko zwykle nie odtwarza wyłącznie "jednego poprawnego" sposobu grania. Najczęściej ma możliwość improwizacji, naśladowania rytmów, wymyślania własnych sekwencji i reagowania dźwiękiem na polecenia, piosenkę lub ruch.
To właśnie elementy swobodnego tworzenia i eksperymentowania sprawiają, że taka aktywność szczególnie rozwija kreatywność: dziecko szuka nowych rozwiązań (jak zagrać ciszej/głośniej, szybciej/wolniej, jak "odpowiedzieć" rytmem), łączy ruch z dźwiękiem i wyraża emocje w bezpiecznej formie zabawy.
- "Wytrwałość." – może być ćwiczona w zadaniach wymagających długiego powtarzania lub dążenia do celu mimo trudności. Zabawy perkusyjne mogą ją wspierać pobocznie (np. przy uczeniu się rytmu), ale nie jest to najbardziej typowy, bezpośredni efekt tej formy aktywności.
- "Cierpliwość." – częściej kształtuje się w sytuacjach wymagających czekania na swoją kolej, odraczania reakcji lub dłuższego treningu. W muzyce takie elementy mogą wystąpić (np. w grupie), jednak sama praca z instrumentem perkusyjnym w zabawie nastawionej na ekspresję nie jest przede wszystkim "treningiem cierpliwości".
- "Samodzielność." – rozwija się szczególnie w samoobsłudze, podejmowaniu decyzji i realizowaniu zadań bez pomocy dorosłego. Zabawy umuzykalniające mogą sprzyjać samodzielnym próbom, ale ich kluczowym celem rozwojowym jest zwykle ekspresja, koordynacja, słuch i twórcze działanie, a więc w tym pytaniu trafniejsza jest kreatywność.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się instrumenty, rytm, improwizacja i ekspresja, najczęściej szukaj efektów związanych z twórczością, komunikacją niewerbalną i rozwojem muzyczno-ruchowym, a nie z cechami typowymi dla treningu samokontroli.
