Pytanie dotyczy ograniczeń dwóch popularnych sposobów kontroli atmosfery w wyrobiskach podziemnych: wykrywaczy gazów (urządzeń elektronicznych, w tym przyrządów jednogazowych i wielogazowych) oraz wskaźników rurkowych (rurek detektorowych/kolorymetrycznych, dobieranych do konkretnej substancji).
Kluczowe jest rozróżnienie, że nazwy użyte w pytaniu są kategoriami sprzętu, a nie jednym, zawsze identycznym urządzeniem. W praktyce:
- metan (CH4) bywa mierzony metanomierzami i czujnikami w wykrywaczach wielogazowych;
- gazy toksyczne, takie jak NO2 i H2S, mogą być oznaczane przez odpowiednie czujniki lub rurki detektorowe;
- CO2 może być mierzony czujnikami (np. w detektorach wielogazowych) oraz bywa oznaczany rurkami, zależnie od dostępności i potrzeb.
Dlatego poprawne rozwiązanie wymaga wiedzy, czy w rozumieniu egzaminacyjnym (dla typowego zestawu stosowanego w kopalniach) istnieje gaz, którego nie da się zmierzyć tymi narzędziami. Odpowiedź wskazana w kluczu zakłada, że właśnie ten gaz nie jest możliwy do oznaczenia opisanymi metodami, natomiast pozostałe można oznaczać odpowiednio dobranym detektorem lub rurką.
Pozostałe odpowiedzi są pułapkami opartymi na intuicji "toksyczne/duszące = nie da się zmierzyć". W rzeczywistości zarówno detektory elektroniczne, jak i rurki wskaźnikowe są projektowane do pomiaru konkretnych gazów, a różnice wynikają z zastosowanego czujnika, zakresu pomiarowego, selektywności i warunków pracy (np. wilgotność, temperatura, interferencje). Na egzaminie warto pamiętać: nie każdy "wykrywacz" mierzy wszystko, ale dla wielu gazów istnieją dedykowane rozwiązania pomiarowe.
