W zadaniach nawozowych kluczowe są dwa kroki: bilans (ile składnika brakuje) oraz uwzględnienie wykorzystania nawozu (ile z wysianej ilości faktycznie pobierze roślina w danym sezonie).
1) Obliczenie deficytu
Wymagania pokarmowe wynoszą 60 kg P2O5/ha. Z gleby rośliny pobierają 40 kg P2O5/ha. Brakująca ilość (deficyt) to:
60 − 40 = 20 kg P2O5/ha.
2) Korekta o stopień wykorzystania 40%
Stopień wykorzystania 40% oznacza, że z każdego 1 kg P2O5 wysianego w nawozie roślina pobierze w tym roku tylko 0,40 kg. Żeby roślina mogła pobrać brakujące 20 kg, trzeba wysiać taką dawkę, aby 0,40 × dawka = 20. Stąd:
dawka = 20 / 0,40 = 50 kg P2O5/ha.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 30 kg wynika zwykle z przypadkowego mnożenia/dzielenia bez bilansu lub z nieprawidłowego zaokrąglania. Przy 30 kg i wykorzystaniu 40% roślina pobierze tylko 12 kg, czyli nadal zabraknie 8 kg.
- 40 kg to pominięcie współczynnika wykorzystania (lub błędne utożsamienie pobrania z dawką). Przy 40% z 40 kg roślina pobrałaby 16 kg, a nie 20 kg.
- 20 kg odpowiada samemu deficytowi, ale ignoruje fakt, że nie cała wysiana ilość jest dostępna dla roślin (część fosforu ulega wiązaniu w glebie). Przy 40% roślina pobrałaby tylko 8 kg.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wykorzystanie jest mniejsze niż 100%, a roślinie "brakuje" jakiejś ilości składnika, to dawka nawozu musi wyjść większa niż deficyt. Matematycznie najczęściej oznacza to dzielenie przez ułamek (np. 0,40), co zwiększa wynik.