Skala Lawtona (IADL) jest narzędziem oceny złożonych, instrumentalnych czynności życia codziennego. Obejmuje aktywności pozwalające funkcjonować bardziej niezależnie w środowisku (np. organizowanie spraw domowych), a nie wyłącznie podstawową samoobsługę.
Interpretacja wyniku polega na powiązaniu liczby punktów z poziomem samodzielności: im wyższy wynik, tym zwykle większa niezależność w czynnościach złożonych. Dlatego odpowiedź "jest bardzo sprawny w zakresie złożonych czynności życia codziennego" odpowiada sensowi skali Lawtona i temu, co standardowo dokumentuje się w placówkach wsparcia dziennego.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych obszarów funkcjonowania:
- "ma znaczne trudności w zakresie równowagi i chodu" – to opis problemów lokomocyjnych; skala Lawtona nie jest skalą chodu ani równowagi (do tego stosuje się inne testy funkcjonalne).
- "wymaga znacznej pomocy w podstawowych czynnościach samoobsługowych" – to obszar podstawowych ADL (np. mycie, ubieranie, toaleta). Skala Lawtona dotyczy IADL, czyli czynności bardziej złożonych, więc ta interpretacja jest nietrafiona.
- "potrzebuje pomocy typu balkonik lub wózek inwalidzki na dłuższych spacerach" – to dobór sprzętu pomocniczego i wydolność chodu; nie jest bezpośrednio wnioskowany z wyniku IADL.
W praktyce terapii zajęciowej ważne jest, by przy odczycie dokumentacji rozróżniać: czynności złożone (IADL) od podstawowej samoobsługi (ADL) oraz od mobilności. To ułatwia stawianie realnych celów terapii, dobór treningów i planowanie wsparcia opiekunów.
