Odczyt mikromierza (zewnętrznego) wykonuje się zawsze jako sumę dwóch składowych:
- Skala na tulei pokazuje pełne milimetry (a w wielu mikromierzach także połówki milimetra). Najpierw ustala się, jaki jest ostatni widoczny pełny milimetr po lewej stronie krawędzi bębna. Jeżeli widoczny jest dodatkowy znak połówki (0,5 mm), należy go również uwzględnić.
- Skala na bębnie służy do odczytu części milimetra. W typowym mikromierzu warsztatowym jedna działka bębna odpowiada 0,01 mm, więc wskazanie bębna dopisuje się do odczytu z tulei jako setne części milimetra.
Poprawny wynik w tym zadaniu to 9,37 mm, ponieważ odczyt z tulei daje wartość w okolicach 9 mm, a wskazanie bębna uzupełnia ją o 0,37 mm. To właśnie charakterystyczny "dwuczęściowy" zapis mikromierza: najpierw milimetry, potem setne.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 9,87 mm wynika zwykle z pomylenia wskazania na bębnie (np. odczytania 87 zamiast 37) albo z przesunięcia uwagi na inną linię odniesienia. To typowy błąd "złego wiersza" lub niewłaściwego miejsca zerowego.
- 11,37 mm oznacza dodanie zbyt dużej wartości z tulei (np. przyjęcie 11 mm zamiast 9 mm). Taki błąd często pojawia się, gdy uczeń nie sprawdza, który pełny milimetr jest ostatni widoczny przed bębnem.
- 11,87 mm łączy oba mechanizmy: zawyżony odczyt z tulei oraz pomylone setne na bębnie. W praktyce warto weryfikować wynik "na zdrowy rozsądek" i ponownie prześledzić: tuleja → bęben → zapis.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze odczytuj w tej samej kolejności (tuleja, potem bęben) i zapisuj wynik od razu w milimetrach z dwiema cyframi po przecinku. To ogranicza pomyłki w sumowaniu i w przecinku dziesiętnym.
