Opis wskazuje na negocjacje miękkie, czyli styl nastawiony głównie na utrzymanie dobrych relacji i szybkie osiągnięcie porozumienia, nawet kosztem warunków merytorycznych. Charakterystyczne są: wzajemne zaufanie, przyjazna atmosfera, skłonność do ustępstw oraz unikanie napięć.
Szczególnie ważna jest cecha "ujawnienie dolnej granicy akceptacji". W praktyce oznacza to, że strona zbyt wcześnie mówi, jakie jest jej minimum (np. minimalna cena, minimalny termin, minimalny zakres). Taki ruch zwykle osłabia pozycję, bo druga strona nie musi już oferować nic ponad to minimum. To zachowanie jest typowe dla stylu miękkiego, w którym priorytetem bywa "dogadać się" i nie popsuć relacji.
Odpowiedź "twardych" nie pasuje, bo negocjacje twarde są nastawione na wynik i presję: stanowczość, mało ustępstw, często chłodniejsza atmosfera, ukrywanie realnych granic oraz silne egzekwowanie własnych warunków.
Odpowiedź "rzeczowych" (często rozumianych jako problemowe/partnerskie) również nie jest trafna: ten styl zakłada koncentrację na interesach i kryteriach obiektywnych, a nie na samych ustępstwach i odsłanianiu swoich minimów. W podejściu rzeczowym dąży się do rozwiązania problemu i równowagi korzyści, a nie do jednostronnego "odpuszczania".
Odpowiedź "rywalizacyjnych" jest błędna, ponieważ rywalizacja oznacza walkę o przewagę i maksymalizację własnego zysku. Taki styl zwykle nie opiera się na ustępstwach i przyjaznej atmosferze jako celu nadrzędnym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawiają się relacje, harmonia i ustępstwa, zwykle chodzi o styl miękki; jeśli presja i brak ustępstw – twardy; jeśli kryteria i interesy – rzeczowy.
