Wskaźnik bieżącej płynności finansowej (często nazywany current ratio) służy do oceny, czy jednostka ma wystarczające aktywa obrotowe, aby regulować zobowiązania krótkoterminowe w terminie. W ujęciu interpretacyjnym:
- wartość około 1,0 oznacza, że aktywa obrotowe są zbliżone do zobowiązań bieżących,
- wzrost wskaźnika oznacza poprawę "bufora" płynności, czyli większą zdolność do obsługi długu krótkoterminowego.
Dlatego stwierdzenie "poprawiła zdolność finansową do terminowego regulowania zobowiązań bieżących" jest poprawne: przejście z 1,0 do 1,7 oznacza, że relacja aktywów obrotowych do zobowiązań bieżących stała się korzystniejsza.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "nadmiernie angażuje swoje środki finansowe w zapasy magazynowe" – wzrost wskaźnika może wynikać z różnych zmian w aktywach obrotowych lub zobowiązaniach (np. należności, środki pieniężne, spadek zobowiązań). Sam fakt wzrostu nie pozwala przesądzić, że przyczyną są właśnie zapasy, ani że jest to "nadmierne" angażowanie.
- "jest w stanie spłacić natychmiast swoje zobowiązania w 70%" – to błędna interpretacja liczby 1,7 jako "70%". Wskaźnik nie jest procentem spłaty i nie dotyczy spłaty natychmiastowej. "Natychmiast" odnosi się raczej do płynności gotówkowej, a nie bieżącej.
- "pogorszyła zdolność finansową do terminowego regulowania zobowiązań bieżących" – stoi w sprzeczności z kierunkiem zmiany: wzrost wskaźnika (przy niezmienionej metodologii) oznacza poprawę, a nie pogorszenie płynności bieżącej.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o wskaźniki zwracaj uwagę na kierunek zmiany (wzrost/spadek) i na to, czy odpowiedź dotyczy właściwego rodzaju płynności (bieżącej vs natychmiastowej).
