W przygotowaniu materiałów rastrowych do druku kluczowe jest rozróżnienie między rozmiarem obrazu a liczbą próbek (pikseli) zapisanych w pliku. Gdy powiększamy obraz w składzie, te same piksele muszą "pokryć" większą powierzchnię, więc efektywna rozdzielczość (czyli ile informacji przypada na jednostkę długości/rozmiaru) spada.
Stosuje się więc prostą regułę proporcji: aby po powiększeniu zachować wymaganą szczegółowość w druku, rozdzielczość skanowania należy zwiększyć w takim samym stosunku, w jakim zwiększa się wymiary reprodukcji. Dla powiększenia 2× oznacza to 2× większą rozdzielczość skanowania. Jeśli jako punkt odniesienia przyjmuje się typową wartość 300 dpi dla obrazu w docelowym rozmiarze, to po zaplanowanym powiększeniu 2× należy skanować z rozdzielczością 600 dpi.
- 600 dpi – spełnia warunek: podwojenie rozdzielczości kompensuje podwojenie wymiarów wydruku, dzięki czemu szczegółowość na wydruku pozostaje na podobnym poziomie.
- 300 dpi – po powiększeniu 2× da w praktyce ok. połowę efektywnej rozdzielczości, więc obraz stanie się mniej szczegółowy (większe "pikselozowanie", gorsza ostrość detali).
- 800 dpi – może poprawiać zapas jakości, ale nie wynika bezpośrednio z warunku "2×"; bez dodatkowych założeń (np. bardzo wysokiej liniatury lub szczególnych wymagań) jest to wartość nadmiarowa i zwiększa wagę pliku oraz czas obróbki.
- 900 dpi – analogicznie: to "wysoka liczba", ale nie jest logicznym wynikiem prostego przeliczenia skali 2×; bez uzasadnienia technologicznego jest to dobór przypadkowy.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach tego typu najpierw ustal, czy podano zmianę skali (np. 2×, 150%, 0,5×). Następnie zastosuj proporcję: nowa rozdzielczość = rozdzielczość bazowa × skala. Dopiero potem porównaj wynik z odpowiedziami.
