Skala Barthel jest narzędziem służącym do oceny samodzielności osoby w podstawowych czynnościach dnia codziennego. Wynik wyrażony w punktach pozwala w sposób uporządkowany opisać, jak duża jest zależność od pomocy innych osób i jaki może być potrzebny zakres wsparcia w opiece.
W pytaniu podano wynik 40 punktów. Taki rezultat oznacza, że podopieczny ma wyraźne trudności w samodzielnym funkcjonowaniu i wymaga pomocy przy wielu czynnościach. Dlatego prawidłowy opis powinien wskazywać na średnią niesamodzielność oraz potrzebę pomocy, a nie na pełną niezależność ani na całkowitą niesamodzielność.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "o całkowitej niesamodzielności podopiecznego" – to stwierdzenie jest zbyt skrajne. Całkowita niesamodzielność oznaczałaby konieczność stałej, pełnej pomocy praktycznie we wszystkich podstawowych czynnościach. Wynik 40 pkt wskazuje na duże ograniczenia, ale nie musi oznaczać zupełnego braku sprawności w każdej czynności.
- "o pełnej samodzielności podopiecznego" – wysoka samodzielność wiąże się z wysoką punktacją. Wynik 40 pkt jest wynikiem niskim, więc nie można go interpretować jako pełnej niezależności.
- "o lekkiej niesamodzielności i potrzebie niewielkiej pomocy podopiecznemu" – lekka niesamodzielność sugeruje, że osoba w większości czynności radzi sobie sama, a wsparcie jest sporadyczne lub niewielkie. Przy 40 pkt zwykle rozumie się potrzebę pomocy częstszej i bardziej znaczącej.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o skali Barthel warto pamiętać, że celem interpretacji nie jest "ładny opis", tylko praktyczna informacja dla opiekuna: czy plan wsparcia ma obejmować niewielką pomoc, regularną pomoc, czy stałą opiekę.
