Katalog nakładów rzeczowych (KNR) służy w kosztorysowaniu jako baza normatywna. Oznacza to, że z KNR odczytuje się przede wszystkim normy jednostkowe nakładów, czyli "ile" zasobów potrzeba na wykonanie jednostki robót (np. na 1 m², 1 m³, 1 szt.). W praktyce chodzi o normy dla:
- robocizny (nakład pracy ludzi),
- materiałów (ilości zużycia),
- sprzętu (czas pracy sprzętu/urządzeń).
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "normy jednostkowe nakładów." – to jest podstawowa informacja, którą KNR dostarcza do dalszej kalkulacji.
Odpowiedź "ceny maszynogodziny." jest nieprawidłowa, ponieważ KNR z założenia opisuje normy (ilości/czasy), a nie ceny. Cena maszynogodziny zależy od aktualnych stawek, rynku, kosztów eksploatacji i przyjętych założeń kosztorysowych.
Odpowiedź "ceny roboczogodziny." również jest błędna z tego samego powodu: KNR nie jest cennikiem pracy. Stawki robocizny są przyjmowane z innych źródeł (np. przyjęte wskaźniki, dane rynkowe, założenia kosztorysu), a następnie łączone z normami nakładów.
Odpowiedź "wielkości kosztów bezpośrednich." jest nieprawidłowa, bo koszty bezpośrednie są wynikiem obliczeń: normy (z KNR) × ceny/stawki (z przyjętych źródeł). KNR nie podaje finalnych kosztów, tylko dane wejściowe do ich wyliczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedziach pojawiają się ceny/stawki, a w pytaniu jest mowa o KNR, najczęściej należy szukać odpowiedzi związanej z normami nakładów, bo to jest podstawowa funkcja katalogów nakładów.