KWALIFIKACJA MOD3 + MOD7 - CZERWIEC 2019

PYTANIE NR 8.
Z których włókien wykonana jest tkanina, która po zetknięciu z płomieniem pali się szybko, wydzielając zapach palonego papieru?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zapach palonego papieru w próbie palenia jest charakterystyczny dla włókien celulozowych (roślinnych). Tkaniny lniane palą się zwykle dość szybko, nie topią się jak syntetyki i dają objawy podobne do spalania papieru. Dlatego poprawna jest odpowiedź: lnianych.

Pełne wyjaśnienie:

W pytaniu wykorzystano próbę palenia, czyli prostą metodę rozpoznawania rodzaju włókna na podstawie zachowania materiału w kontakcie z płomieniem. Kluczową wskazówką jest tu opis: "pali się szybko, wydzielając zapach palonego papieru".

Taki zapach jest typowy dla włókien celulozowych (pochodzenia roślinnego), ponieważ celuloza podczas spalania zachowuje się podobnie jak papier. Len jest właśnie włóknem roślinnym o budowie celulozowej, więc tkanina lniana pasuje do opisu.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?

  • "Wełnianych" – wełna jest włóknem białkowym (zwierzęcym). W próbie palenia jej objawy są inne niż "papierowe"; często kojarzy się ją z odmiennym zapachem i zachowaniem przy żarzeniu. To inna grupa chemiczna niż celuloza.
  • "Poliestrowych" – poliester jest włóknem syntetycznym. Typowo reaguje na płomień inaczej niż włókna roślinne: może się kurczyć, topić i tworzyć inną pozostałość, a zapach nie jest "papierowy".
  • "Poliakrylonitrylowych" – to także włókno chemiczne (syntetyczne). Objawy spalania i zapach są inne niż dla celulozy; opis "palonego papieru" nie jest dla niego charakterystyczny.

Wskazówka egzaminacyjna: w opisach prób palenia często występuje "zapach palonego papieru" jako sygnał włókien roślinnych (celulozowych). Warto uczyć się zestawami: zapach + topienie/żarzenie + pozostałość, a nie tylko jedną cechą.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Próba palenia to wstępna metoda identyfikacji włókien polegająca na obserwacji reakcji próbki na płomień: szybkości palenia, zapachu i rodzaju pozostałości. Pomaga odróżnić włókna roślinne (celulozowe), zwierzęce (białkowe) i syntetyczne, gdy brak metki składu.
Len jest włóknem roślinnym zbudowanym głównie z celulozy. Celuloza podczas spalania zachowuje się podobnie jak papier (który też jest celulozowy), dlatego w próbie palenia pojawia się charakterystyczny "papierowy" zapach, a nie zapach typowy dla włókien białkowych czy stopionych tworzyw.
Najczęściej z włóknami celulozowymi, czyli roślinnymi. W praktyce krawieckiej to m.in. len oraz inne tkaniny o celulozowej naturze. W testach egzaminacyjnych "palony papier" jest wskazówką, że materiał nie jest syntetykiem (topiącym się) ani włóknem białkowym.
Zwykle nie. Poliester jest włóknem syntetycznym, więc w kontakcie z płomieniem częściej wykazuje inne zachowanie (np. topienie, kurczenie) i inny zapach niż celuloza. Jeśli pojawia się "papierowa" nuta, może to sugerować domieszkę włókien celulozowych, ale sama cecha nie wystarcza bez innych obserwacji.
Najczęstsze błędy to skupienie się na jednej cesze (np. "szybko się pali") i pominięcie zapachu oraz pozostałości, mylenie kategorii włókien (naturalne vs syntetyczne) oraz brak porównania z próbką wzorcową. Pomaga nauka krótkich zestawów cech dla każdej grupy włókien.
Używa się bardzo małej próbki, narzędzia do trzymania (np. pęsety), niepalnej podstawy oraz wentylacji. Materiał zbliża się na krótko do płomienia i obserwuje reakcję, a po teście gasi resztki. To metoda pomocnicza, więc wynik warto łączyć z innymi informacjami (dotyk, wygląd, elastyczność).
Wełna to włókno białkowe (zwierzęce), a len to włókno celulozowe (roślinne). W praktyce oznacza to inne wrażenia zapachowe i inne zachowanie w pobliżu płomienia. W pytaniach egzaminacyjnych "zapach palonego papieru" kieruje raczej na włókna roślinne, a nie na wełnę.
Gdy klient przynosi materiał bez metki, przy przeróbkach odzieży używanej albo gdy trzeba dobrać technologię (prasowanie, podklejanie, szycie) do wrażliwości tkaniny. Rozpoznanie surowca zmniejsza ryzyko przypaleń, stopienia materiału lub złego doboru parametrów obróbki.
Często wskazówkami są: tendencja do topienia i tworzenia stopionej kulki, kurczenie się od ciepła oraz zapach inny niż "papierowy". Dokładne objawy zależą od polimeru, ale ogólna zasada w testach szkolnych jest taka: syntetyki częściej się topią, a włókna celulozowe spalają się bardziej jak papier.
Najlepiej uczyć się porównawczo: osobno dla włókien celulozowych, białkowych i syntetycznych, zawsze w trójce cech: zapach, zachowanie w płomieniu, pozostałość. Pomaga też wykonywanie ćwiczeń na znanych próbkach oraz robienie własnej tabeli skojarzeń.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 48% zdających egzamin. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że zapach palonego papieru w próbie palenia jest charakterystyczny dla włókien celulozowych (roślinnych).

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z materiałoznawstwa odzieżowego (dział: włókna i ich rozpoznawanie)
  • Karty pracy/atlas włókien: cechy spalania, pozostałość po spaleniu, zapach
  • Ćwiczenia praktyczne w pracowni: bezpieczna próba palenia na małych próbkach pod nadzorem

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego