W sytuacjach stresowych mogą ujawniać się lub nasilać trudności w płynności mowy, w tym jąkanie. Specjalistą zajmującym się diagnozą oraz terapią zaburzeń mowy i komunikacji jest logopeda, dlatego to z nim terapeuta zajęciowy powinien nawiązać współpracę, gdy u podopiecznego pojawia się jąkanie.
W praktyce współpraca może obejmować:
- ustalenie, w jakich aktywnościach i sytuacjach społecznych trudności są największe,
- dobór strategii ułatwiających komunikację (tempo mowy, planowanie wypowiedzi, techniki redukcji napięcia podczas mówienia),
- przenoszenie zaleceń logopedy do treningu czynności dnia codziennego i sytuacji funkcjonalnych (np. rozmowy w urzędzie, w sklepie, przez telefon).
Odpowiedź "neurologiem" bywa wybierana, bo stres kojarzy się z układem nerwowym. Neurolog może być potrzebny w wybranych przypadkach diagnostycznych, ale nie jest pierwszoplanowym specjalistą prowadzącym terapię płynności mowy.
Odpowiedź "fizjoterapeutą" jest nietrafna, ponieważ fizjoterapia dotyczy głównie funkcji ruchowych; może wspierać ogólną sprawność i relaksację, ale nie zastępuje terapii jąkania.
Odpowiedź "otolaryngologiem" dotyczy narządów ucha, nosa i gardła oraz m.in. problemów z głosem i słuchem. Może mieć znaczenie, gdy podejrzewa się tło laryngologiczne, jednak jąkanie jako niepłynność mowy wymaga przede wszystkim postępowania logopedycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się problem z mową (płynność, artykulacja, rozumienie, komunikacja), najczęściej właściwym kierunkiem współpracy jest logopedia.
