W systemie źródeł prawa w Polsce Konstytucja zajmuje miejsce nadrzędne: jest aktem o najwyższej mocy prawnej. Oznacza to, że wszystkie inne akty normatywne (w tym ustawy i rozporządzenia będące typowymi źródłami prawa administracyjnego) muszą być z nią zgodne, a w razie kolizji nie mogą jej skutecznie "przeważyć". Dlatego w ujęciu materialnym Konstytucja jest kluczowym źródłem dla całego porządku prawnego, w tym dla prawa administracyjnego.
Istotny jest też drugi element: bezpośrednie stosowanie Konstytucji. Zasada ta oznacza, że przepisy Konstytucji mogą stanowić podstawę argumentacji i rozstrzygnięcia, gdy jest to potrzebne i możliwe w konkretnej sprawie. W praktyce administracyjnej najczęściej podstawą działania organu będzie ustawa, ale Konstytucja wyznacza ramy interpretacyjne (np. standardy praw i wolności) i może mieć znaczenie, gdy pojawia się luka, wątpliwość interpretacyjna albo konieczność prokonstytucyjnej wykładni.
Stwierdzenie, że Konstytucja jest "najważniejszym źródłem, ale nie jest bezpośrednio stosowana", jest błędne, bo przeczy zasadzie bezpośredniego stosowania. Twierdzenie, że "Konstytucja nie jest źródłem prawa administracyjnego", jest błędne, bo Konstytucja oddziałuje na całą administrację: określa ustrój, kompetencje i standardy ochrony jednostki. Z kolei uznanie jej za "jedno z wielu równorzędnych źródeł" pomija hierarchię źródeł prawa i nadrzędność Konstytucji.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o źródła prawa zwracaj uwagę na dwa elementy: (1) miejsce w hierarchii (najwyższa moc prawna) oraz (2) sposób oddziaływania w praktyce (możliwość bezpośredniego stosowania oraz rola interpretacyjna).
