Spektroskopia mas (MS) nie jest metodą "świetlną", tylko metodą opartą na jonach. Aby związek (np. produkt naturalny) mógł zostać przeanalizowany, w aparacie musi zajść jonizacja cząsteczek – powstają naładowane cząstki, które można kontrolować polami fizycznymi.
Kluczowym etapem MS jest następnie separacja jonów według ich stosunku masy do ładunku (m/z) i rejestracja sygnału w detektorze. W rozwiązaniach historycznie klasycznych (analizator sektorowy) rozdział realizuje się m.in. przez oddziaływanie jonów z polem magnetycznym: tor ruchu jonów w polu ulega zakrzywieniu, a stopień zakrzywienia zależy od m/z i warunków przyspieszania. Dzięki temu różne jony trafiają do detektora w różnym "miejscu"/czasie lub po innym torze, co tworzy widmo masowe.
Dlaczego pozostałe zjawiska są niepoprawne w kontekście MS?
- Absorpcja światła przez cząsteczki jest podstawą metod takich jak UV-Vis czy IR, gdzie mierzy się osłabienie promieniowania po przejściu przez próbkę.
- Emisja światła przez atomy dotyczy technik emisyjnych (np. wzbudzenie i emisja charakterystycznych linii), a nie rozdziału jonów wg m/z.
- Polaryzacja światła przez cząsteczki odnosi się do metod polarymetrycznych/optycznych, w których analizuje się zmianę polaryzacji promieniowania.
W praktyce laboratoriów analitycznych MS jest szeroko stosowana do identyfikacji (wzór masowy, fragmentacja) oraz analiz ilościowych (np. z chromatografią) związków pochodzenia naturalnego, bo pozwala selektywnie wykrywać i rozróżniać składniki mieszanin.
