Pytanie dotyczy wskazania źródła prawa, które ma charakter międzynarodowy i może być bezpośrednio stosowane w Polsce po spełnieniu przesłanki ratyfikacji (w praktyce istotne są także inne warunki funkcjonowania aktu w systemie, ale w ujęciu testowym kluczowe jest rozróżnienie typu źródła prawa).
Poprawna odpowiedź: Umowa międzynarodowa – to akt prawa powstający w relacjach między państwami (lub państwami i organizacjami międzynarodowymi). Po ratyfikacji przez Polskę może wejść do krajowego porządku prawnego i w określonych sytuacjach stanowić podstawę bezpośredniego stosowania przez organy oraz podmioty, których dotyczy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Ustawa – jest krajowym źródłem prawa uchwalanym przez parlament. Nie ma charakteru międzynarodowego, więc nie spełnia podstawowego warunku z pytania.
- Rozporządzenie – w polskim systemie prawa jest krajowym aktem wykonawczym wydawanym na podstawie ustawy. Również nie jest źródłem prawa o charakterze międzynarodowym (uwaga: nie należy mylić z rozporządzeniami unijnymi).
- Orzeczenie sądu – może mieć ogromne znaczenie dla praktyki (interpretacja, linia orzecznicza), ale co do zasady nie stanowi powszechnie obowiązującego źródła prawa w Polsce, więc nie jest właściwą odpowiedzią w tym typie pytania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się słowo "ratyfikacja", najczęściej chodzi o umowy międzynarodowe. Gdy w odpowiedziach występują "ustawa" i "rozporządzenie", są to zwykle akty krajowe – traktuj je jako dystraktory, chyba że pytanie dotyczy hierarchii krajowych źródeł prawa.
