W prawie cywilnym spotyka się różne modele odpowiedzialności. Najczęstszy jest model oparty o winę, gdzie dla przypisania odpowiedzialności trzeba wykazać zawinione zachowanie (np. niedbalstwo) i związek przyczynowy ze szkodą. Istnieją jednak także reżimy zaostrzone, w których ustawodawca przerzuca ciężar ryzyka na określony podmiot, bo z racji prowadzonej działalności ma on większą możliwość organizacji ochrony mienia.
W przypadku rzeczy wniesionych przez gościa odpowiedzialność podmiotu prowadzącego hotel ma charakter odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Oznacza to, że poszkodowany nie musi w typowym ujęciu udowadniać winy prowadzącego hotel; kluczowe jest wykazanie zdarzenia (utrata rzeczy) oraz tego, że rzecz miała charakter "wniesionej" w rozumieniu przepisów. Zwolnienie się od odpowiedzialności następuje tylko w sytuacjach przewidzianych przez prawo (czyli w ramach ustawowych przesłanek wyłączających).
Odpowiedź "dyscyplinarna" jest błędna, ponieważ dotyczy odpowiedzialności pracowniczej/służbowej (związanej z naruszeniem obowiązków), a nie odpowiedzialności cywilnej wobec klienta/gościa. Odpowiedź "na zasadzie winy" jest błędna, bo w tym przypadku zastosowanie ma reżim zaostrzony, w którym wina nie jest podstawową przesłanką odpowiedzialności. Odpowiedź "umowna" wprowadza w błąd: choć pobyt w hotelu wynika z umowy, pytanie dotyczy szczególnej, ustawowej odpowiedzialności za rzeczy gościa, a nie typowej odpowiedzialności kontraktowej opartej na niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu umowy.
Na egzaminie warto zapamiętać: gdy przepisy szczególne chronią słabszą stronę (np. klienta), często pojawia się model ryzyka, a nie winy. Wtedy kluczowe jest rozpoznanie, jaki reżim prawny stosujemy, a nie intuicyjne skojarzenia z samą umową.
