Wyłącznik główny w rozdzielnicy głównej budynku ma umożliwić jednoznaczne i bezpieczne odłączenie całej instalacji od zasilania na czas prac eksploatacyjnych lub awarii. W praktyce wymaga się, aby aparat pełnił funkcję rozłączania i izolowania, czyli po wyłączeniu zapewniał przerwę izolacyjną oraz miał parametry prądowe adekwatne do zasilania rozdzielnicy. Bardzo pożądana jest też możliwość blokady w pozycji wyłączonej, aby zapobiec przypadkowemu załączeniu podczas prac.
Odpowiedź "D." jest poprawna, ponieważ przedstawia rozłącznik izolacyjny (czterobiegunowy, o znamionowym prądzie rzędu 125 A) z pokrętłem umożliwiającym blokowanie. Taki aparat jest typowym rozwiązaniem stosowanym jako wyłącznik główny w rozdzielnicach budynków i odpowiada wymaganiom stawianym aparaturze rozdzielczej (m.in. w podejściu normowym dotyczącym rozłączników i rozdzielnic).
- "B." (wyłącznik silnikowy, klasa wyzwalania, nastawa prądu) służy zasadniczo do zabezpieczania i sterowania silnikiem przed przeciążeniem i zwarciem. Nie jest to standardowy wyłącznik główny całej rozdzielnicy, bo jego funkcja i sposób doboru są powiązane z parametrami konkretnego silnika.
- "C." (aparat z pozycjami I-0-II) jest typowym przełącznikiem źródła zasilania (np. sieć–agregat). Może rozłączać obwody, ale jego podstawowym zadaniem jest wybór źródła, a nie rola prostego, jednoznacznego odłącznika całej instalacji budynku w standardowym układzie bez przełączania zasilania.
- "A." (oznaczenie Ex) to aparat do pracy w strefach zagrożenia wybuchem. W zwykłych rozdzielnicach budynków nie stosuje się go jako wyłącznika głównego, bo jest przeznaczony do szczególnych warunków środowiskowych i wymaga uzasadnienia strefą Ex.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach widzisz aparat opisany jako rozłącznik izolacyjny (często z możliwością blokady i wyraźną funkcją odłączania), to jest on najbardziej typowym kandydatem na wyłącznik główny rozdzielnicy.
