KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - STYCZEŃ 2012

W ujęciu Dorothei Orem kluczowe jest pojęcie samoopieki oraz sytuacji, w której pacjent nie jest w stanie w pełni jej realizować (deficyt samoopieki). Zadaniem osoby sprawującej opiekę jest wtedy takie rozpoznanie potrzeb i ograniczeń chorego, aby dobrać wsparcie adekwatne do jego możliwości i wzmacniać samodzielność, a nie zastępować pacjenta we wszystkim.

Odpowiedź "Rozpoznanie potrzeb chorego w zakresie opieki i aktywizacja chorego do samoopieki." jest trafna, bo zawiera dwa elementy zgodne z podejściem Orem: (1) ocenę/rozpoznanie potrzeb opiekuńczych oraz (2) pobudzanie i wspieranie pacjenta w podejmowaniu działań, które może wykonywać sam (trening, motywowanie, uczenie, stwarzanie warunków do działania).

Pozostałe propozycje nie oddają istoty tego modelu:

• "Rozpoznanie potrzeb chorego i przygotowanie osób z jego najbliższego otoczenia do pełnego zaspokojenia tych potrzeb." – kładzie nacisk na to, aby to otoczenie w pełni zaspokajało potrzeby. W modelu Orem nacisk jest na pacjenta i jego zdolność do samoopieki; wsparcie innych osób ma charakter pomocniczy, a nie zastępujący pacjenta w całości.
• "Aktywizacja osób z najbliższego otoczenia chorego do poszukiwania profesjonalnych metod…" – koncentruje się na aktywizacji otoczenia, nie chorego. Może być elementem organizacji wsparcia, ale nie jest sednem teorii deficytu samoopieki.
• "Profesjonalne zaspokojenie przez opiekuna wszystkich potrzeb biopsychospołecznych chorego." – sugeruje opiekę całkowicie kompensacyjną jako standard w każdej sytuacji. W podejściu Orem nie chodzi o "zrobienie wszystkiego za pacjenta", lecz o dobranie poziomu pomocy do realnych deficytów i stopniowe zwiększanie udziału chorego w czynnościach.

W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: jeśli w odpowiedzi pojawia się aktywizacja chorego, samodzielność i samoopieka, zwykle jest to kierunek zgodny z modelem Orem.