Najpierw wyznacza się prąd roboczy jednofazowego grzejnika rezystancyjnego. Dla obciążenia rezystancyjnego można przyjąć cosφ ≈ 1, więc zależność jest prosta:
I = P/U
Podstawiając dane znamionowe: I = 3000 W / 230 V ≈ 13,0 A. Otrzymany prąd jest prądem obciążenia w normalnej pracy.
Następnie dobiera się wkładkę topikową tak, aby:
- przenosiła prąd roboczy bez zbędnego przepalania (czyli In wkładki zwykle dobiera się na wartość nieco wyższą od prądu obciążenia),
- zapewniała ochronę przewodów zarówno przy przeciążeniach, jak i przy zwarciach.
Dlatego nie wybiera się wkładki "dokładnie 13 A", tylko najbliższą wyższą wartość z typowego szeregu prądów znamionowych. W praktyce dla ok. 13 A będzie to 16 A.
Kluczowe jest też oznaczenie charakterystyki. Odpowiedź "gG 16 A" jest poprawna, ponieważ wkładki gG są pełnozakresowe (chronią w szerokim zakresie prądów przetężeniowych) i są typowo stosowane jako zabezpieczenia przewodów/instalacji przed skutkami przeciążeń i zwarć.
Pozostałe propozycje nie pasują do wymaganego celu:
- "aR 16 A" – wkładki aR są przeznaczane do ochrony elementów półprzewodnikowych; nie zapewniają ochrony przewodów w pełnym zakresie przeciążeń w takim sensie jak gG, więc nie są właściwym wyborem do zadania, które mówi wprost o przewodach i o przeciążeniach oraz zwarciach.
- "aM 20 A" – wkładki aM wiąże się głównie z obwodami silnikowymi (zwykle jako zabezpieczenie zwarciowe, przy przeciążeniu ochronę realizuje inny element). Dodatkowo 20 A byłoby przewymiarowaniem względem prądu ok. 13 A, co pogarsza ochronę przewodów przed przeciążeniem.
- "gB 20 A" – zarówno nietypowe/niejednoznaczne oznaczenie w porównaniu do powszechnie spotykanych gG, jak i zbyt duży prąd znamionowy (20 A) dla obciążenia 13 A prowadzą do osłabienia funkcji ochronnej przewodów przy przeciążeniach.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą procedurę: oblicz I = P/U, a potem dobierz najbliższą wyższą wartość In oraz typ wkładki właściwy dla ochrony przewodów (najczęściej gG).
