Wada określona jako "pękanie warstwy licowej" dotyczy najbardziej eksponowanej i pracującej w użytkowaniu części skóry (lica). Pęknięcia na licu mają zazwyczaj charakter krytyczny: są widoczne, pogłębiają się podczas zginania i rozciągania (np. w obuwiu i galanterii), a także mogą prowadzić do dalszego rozwarstwiania i przyspieszonego zużycia. Z tego powodu w praktyce kontroli jakości takie uszkodzenie często kwalifikuje materiał do odrzutu albo do zastosowań o niższych wymaganiach, jeśli w ogóle jest to dopuszczane.
Odpowiedź "zacięcia mizdry" odnosi się do uszkodzeń po stronie mizdrowej. Choć mogą one osłabiać skórę, ich znaczenie bywa zależne od głębokości i miejsca oraz od technologii dalszej obróbki i podklejeń. Nie zawsze są widoczne w gotowym wyrobie, więc w części zastosowań mogą być oceniane jako mniej krytyczne.
Odpowiedź "rozdarcia na obrzeżu skóry" wskazuje uszkodzenie na krawędzi. W wielu procesach krojenia i rozkroju obrzeża są odcinane lub można zaplanować układ szablonów tak, by ominąć strefę uszkodzoną. Dlatego samo położenie wady "na obrzeżu" może powodować, że nie zawsze przesądza ona o całkowitej dyskwalifikacji całej skóry (zależy od wielkości rozdarcia i wymiarów potrzebnych elementów).
Odpowiedź "spilśnienia włosa na obrzeżu skóry" dotyczy skór z włosem i opisuje zmianę struktury okrywy włosowej. Taki defekt bywa istotny estetycznie, ale podobnie jak wady obrzeży może być czasem ograniczony do stref, które da się wyeliminować w rozkroju. Kluczowe jest to, że pękanie lica uderza bezpośrednio w funkcję użytkową i wygląd powierzchni roboczej, dlatego klasyfikowane jest jako wada o najwyższej wadze.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wśród odpowiedzi jest wada dotycząca lica i opisuje zjawisko postępujące w użytkowaniu (pękanie, łuszczenie, odspajanie), to zwykle będzie ona oceniana surowiej niż lokalne defekty obrzeży lub strony mizdrowej.
