Analiza sitowa to metoda fizycznego rozdziału cząstek w próbce (np. gruntu lub osadu) według wielkości ziaren. W praktyce próbkę przygotowuje się (zwykle suszenie, czasem rozkruszenie agregatów), a następnie przesiewa przez zestaw sit o określonych średnicach oczek. Po przesiewaniu waży się ilość materiału zatrzymanego na każdym sicie i oblicza udział procentowy poszczególnych frakcji.
Z tego powodu poprawna jest odpowiedź "skład granulometryczny", nazywany też uziarnieniem. Wynik analizy sitowej pozwala np. sporządzić krzywą uziarnienia i wstępnie wnioskować o cechach materiału (np. dominującej frakcji).
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych właściwości i innych metod pomiaru:
- "plastyczność" jest cechą związaną z zachowaniem gruntu drobnoziarnistego przy zmianie wilgotności; określa się ją typowo badaniami granic konsystencji, a nie przesiewaniem na sitach.
- "sorpcję" rozumie się jako zdolność wiązania substancji (np. jonów, związków organicznych) na powierzchni cząstek; to parametr fizykochemiczny, wyznaczany innymi procedurami laboratoryjnymi.
- "pH" jest miarą kwasowości/zasadowości i oznacza się je metodami chemicznymi (np. w zawiesinie wodnej lub w roztworze soli), a nie przez rozdział na sitach.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "sito", "przesiewanie", "frakcje", najczęściej chodzi o uziarnienie, czyli rozkład wielkości ziaren, a nie o parametry chemiczne.
