W języku SFC (Sequential Function Chart) sterowanie opisuje się jako sekwencję kroków (stany) oraz przejść (warunki umożliwiające zmianę aktywnego kroku). Kluczowe jest, że przejście może zostać wykonane tylko wtedy, gdy:
- krok poprzedzający (tu: krok 9) jest aktywny, oraz
- spełniona jest receptywność przejścia, czyli logiczny warunek na zmiennych/zdarzeniach.
Opis procesu mówi, że przejście z kroku 9 do kroku 11 z pominięciem kroku 10 następuje wtedy, gdy W4 jest spełniony oraz W3 nie jest spełniony. Logicznie należy to zapisać jako koniunkcję: W4 AND NOT W3. To ważne: "niespełniony W3" nie jest nową zmienną, tylko negacją istniejącego warunku.
Aby w ogóle dało się "pominąć" krok 10, sieć SFC musi zawierać alternatywną ścieżkę (selekcję) wychodzącą z kroku 9: jedną prowadzącą do kroku 10 (wariant standardowy) i drugą prowadzącą bezpośrednio do kroku 11 (wariant skrócony). Warunek W4 AND NOT W3 musi być przypisany do przejścia realizującego skrót 9→11. Jeżeli zamiast selekcji użyto rozgałęzienia równoległego, mogłoby dojść do jednoczesnego uaktywnienia obu gałęzi, co nie odpowiada opisowi "z pominięciem kroku 10".
Typowe błędy w odpowiedziach niepoprawnych to: umieszczenie negacji w złym miejscu (np. NOT(W3 AND W4) zamiast (NOT W3) AND W4), brak bezpośredniego przejścia 9→11 albo zastosowanie struktury równoległej, która nie gwarantuje, że krok 10 zostanie pominięty. Poprawna sieć SFC musi jednoznacznie realizować warunek skracający sekwencję i zachować logikę aktywności kroku 9.