Twierdzenie Shannona (często zapisywane jako wzór Shannon–Hartley) służy do wyznaczania pojemności kanału, czyli maksymalnej teoretycznej przepustowości możliwej do osiągnięcia w kanale transmisyjnym o określonym paśmie i przy określonym poziomie szumu. Intuicyjnie: im większe pasmo (B) oraz im lepszy stosunek sygnału do szumu (S/N), tym więcej informacji da się niezawodnie przesłać w jednostce czasu.
Dlaczego poprawna jest "przepustowość"?
Wzór Shannona nie opisuje czasu dostarczenia pakietu ani zmienności opóźnień w sieci. Opisuje ograniczenie wynikające z fizyki i teorii informacji: górny limit szybkości przesyłania informacji (bit/s), który da się osiągnąć przy dowolnie małym błędzie, jeśli zastosuje się odpowiednio wydajne kodowanie i modulację.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Opóźnienie to czas przejścia danych przez łącze i urządzenia (propagacja, przetwarzanie, kolejkowanie). Nie wynika bezpośrednio z twierdzenia Shannona i zależy m.in. od długości toru, obciążenia, buforów i protokołów.
- Straty pakietów to zjawisko sieciowe związane z przepełnieniem buforów, błędami transmisji lub politykami QoS. Twierdzenie Shannona dotyczy limitu informacyjnego kanału, a nie statystyki gubienia ramek/pakietów w sieci.
- Zmienność opóźnienia (jitter) opisuje wahania opóźnień w czasie. Jest kluczowa np. dla VoIP, ale nie jest wielkością obliczaną ze wzoru Shannona; zależy od kolejkowania i zmiennego obciążenia sieci.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się Shannon i "wzór", zwykle chodzi o pojemność kanału (maksymalną przepływność) wyrażoną w bitach na sekundę, a nie o parametry QoS typowe dla warstw wyższych, takie jak opóźnienie, jitter czy straty.
