KWALIFIKACJA SPO2 - CZERWIEC 2015

W pytaniu opisano stan, w którym głównym problemem jest utrwalone zaabsorbowanie możliwością ciężkiej choroby, stały lęk i niepokój o życie oraz przekonanie, że posiada się nieuleczalną chorobę somatyczną. Taki obraz najlepiej odpowiada zaburzeniom określanym tradycyjnie jako zaburzenia hipochondryczne (czyli nasilony lęk o zdrowie, interpretowanie doznań z ciała jako dowodu poważnej choroby, powracające sprawdzanie i szukanie potwierdzeń).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• Zaburzenia histrioniczne (osobowość histrioniczna) dotyczą przede wszystkim trwałego wzorca funkcjonowania: teatralności, potrzeby bycia w centrum uwagi, płytkiej i zmiennej emocjonalności oraz skłonności do dramatyzowania. Sam lęk o ciężką chorobę nie jest tu objawem kluczowym.
• Borderline (osobowość z pogranicza) wiąże się typowo z niestabilnością relacji, obrazu siebie i emocji, impulsywnością oraz zachowaniami autoagresywnymi. Lęk o zdrowie może współwystępować, ale nie jest osią obrazu klinicznego w podanym opisie.
• Zaburzenia afektywne dwubiegunowe rozpoznaje się na podstawie występowania epizodów manii/hipomanii i depresji. W opisie nie ma cech epizodu afektywnego (np. podwyższonego nastroju, wzmożonej energii, zmniejszonej potrzeby snu, gonitwy myśli) – dominuje stały lęk o zdrowie.

Wskazówka dla opiekuna osoby starszej: nasilony lęk o zdrowie może prowadzić do częstych próśb o interwencje medyczne i pogłębiać cierpienie. Warto obserwować nasilenie objawów, wspierać emocjonalnie, nie wzmacniać katastroficznych interpretacji i zachęcać do konsultacji u właściwego specjalisty.