Zabawa "a-kuku" (naprzemienne chowanie i pokazywanie twarzy/obiektu) jest klasycznym przykładem aktywności, która przede wszystkim wspiera rozwój poznawczy niemowlęcia. Dziecko uczy się, że coś może zniknąć z pola widzenia i po chwili ponownie się pojawić, a opiekun powtarza sekwencję w podobny sposób. Taka powtarzalność sprzyja:
- pamięci – dziecko "trzyma w głowie" oczekiwanie na ponowne pojawienie się bodźca, uczy się przewidywania i rozpoznawania znanego schematu;
- orientacji przestrzennej i uwagowej w prostym, niemowlęcym sensie – śledzi, skąd pojawia się twarz/obiekt, kieruje wzrok, uczy się relacji "blisko–daleko / tu–tam" w interakcji;
- zalążkom stałości obiektu (rozumienia, że coś istnieje mimo chwilowego braku percepcji), co jest ważnym kamieniem milowym w pierwszym roku życia.
Odpowiedź "rozwojowi pamięci i orientacji przestrzennej." jest więc najbardziej adekwatna do mechanizmu tej zabawy i jej głównego celu.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepsze jako "głównie"?
- "rozwojowi słuchu fonematycznego i muzycznego." – w "a-kuku" mogą pojawić się wokalizacje i śmiech, ale nie jest to ukierunkowane ćwiczenie różnicowania fonemów ani kompetencji muzycznych (brak celowych bodźców dźwiękowych i zadań słuchowych).
- "stymulacji rozwoju grafomotoryki." – grafomotoryka dotyczy kontroli ruchów ręki potrzebnych m.in. do rysowania; u 5-miesięcznego dziecka i w tej zabawie nie ma typowych czynności grafomotorycznych (chwytu narzędzia, prowadzenia śladu).
- "stymulacji układu oddechowego." – choć śmiech i emocje wpływają na oddech, celem zabawy nie jest trening oddechowy ani ćwiczenia oddechowe w sensie terapeutycznym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu jest "sprzyja głównie", wybieraj efekt najbardziej bezpośrednio wynikający z mechaniki zabawy (znikanie–pojawianie się, przewidywanie, pamięć), a nie efekty uboczne (śmiech, dźwięk, ruch).
