W geologii strukturalnej antyklina jest rodzajem fałdu, w którym warstwy skalne (a więc także pokład) są wygięte ku górze, tworząc formę wypukłą. Cechą rozstrzygającą na przekroju jest to, że oba skrzydła fałdu mają zapad (nachylenie) od osi fałdu na zewnątrz. Dlatego, jeśli na rysunku widać "wyniesienie" pokładu w części środkowej i opadanie ku bokom, właściwym rozpoznaniem jest antyklina.
Odpowiedź "wgłębienie" jest zbyt ogólna i ma charakter potoczny: nie precyzuje rodzaju zaburzenia tektonicznego. W zadaniach egzaminacyjnych zwykle oczekuje się terminu geologicznego, który jednoznacznie opisuje deformację warstw.
Odpowiedź "niecka" odnosi się do formy obniżenia (basenu) i w ujęciu przekrojowym kojarzy się z układem, w którym warstwy są ugięte ku dołowi (zbliżone do synkliny lub struktury nieckowej). Jeśli na rysunku warstwy tworzą wypukłość ku górze, "niecka" nie pasuje do obserwowanej geometrii.
Odpowiedź "łęk" bywa używana w opisie struktur łukowych, ale w praktyce szkolnej i egzaminacyjnej dla rozpoznania deformacji pokładu na przekroju częściej wymaga się nazwy typu fałdu (antyklina/synklina). Bez dodatkowego doprecyzowania, "łęk" jest mniej jednoznaczny niż "antyklina".
Wskazówka do nauki: zapamiętaj, że w antyklinie jest "anti-" jak "do góry" (wypukłość), a w synklinie – "do dołu" (wklęsłość). Zawsze sprawdzaj kierunek zapadania skrzydeł względem osi fałdu.
