W ujęciu klinicznym i edukacyjnym ADHD kojarzy się z trzema podstawowymi obszarami trudności funkcjonowania dziecka:
- trudnościami w utrzymaniu uwagi (łatwe rozpraszanie się, szybkie "gubienie wątku", trudność w dokańczaniu zadań),
- nadmierną aktywnością ruchową (wiercenie się, potrzeba stałego ruchu, trudność w spokojnym siedzeniu wtedy, gdy jest to oczekiwane),
- impulsywnością (działanie bez zastanowienia, przerywanie, trudność w czekaniu na swoją kolej, wchodzenie w słowo).
W pytaniu pierwsza grupa objawów jest już podana ("trudności w skupieniu uwagi"), a poprawne dokończenie powinno wymienić pozostałe dwa elementy triady: nadmierną ruchliwość oraz impulsywność. To właśnie te trzy obszary tworzą klasyczny, najczęściej nauczany opis ADHD w pracy z dziećmi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Stereotypie to powtarzalne, często rytmiczne ruchy lub zachowania, które typowo opisuje się w innych zaburzeniach rozwojowych lub jako zachowania samoregulacyjne. Nie są one rdzeniem ADHD.
- Tiki to nagłe, szybkie, nawracające ruchy lub wokalizacje. Mogą współwystępować z ADHD, ale nie są jedną z trzech podstawowych grup objawów ADHD.
- Kołysanie się bywa formą samostymulacji lub sposobem regulacji napięcia i również nie należy do podstawowej triady ADHD.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się tiki/stereotypie/kołysanie, potraktuj je jako "pułapki różnicujące". W większości ujęć edukacyjnych, gdy pytanie brzmi o trzy grupy objawów ADHD, chodzi o: uwagę + nadruchliwość + impulsywność.
